Cimcif Seven Escort Esra

Mahmutbey’in otoban bağlantı yolları boyunca sıralanan betonarme fabrikalarının arasından esen sert poyraz rüzgârı akşam karanlığını erken getirirken, Bağcılar’daki meslek lisesinin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Esra, okul ceketinin fermuarını çene altına kadar çekip çantasının askılarını omuzlarında düzeltti. Sınıf arkadaşlarının AVM’ye doğru giden neşeli kalabalığına katılmadan, adımlarını ağır vasıta kamyonlarının geçtiği, tozlu ve gri sanayi caddesine doğru hızlandırdı.

Esra, iki yıl önce babasını bir nakliye kazasında kaybettikten sonra yatağa bağımlı anneannesi ve ilkokula giden küçük kardeşiyle yaşam mücadelesi veren bir lise son sınıf öğrencisiydi. Evin birikmiş kirasını ve her ay katlanan medikal bez masraflarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde Mahmutbey’deki büyük bir halat, çelik sapan ve ağır sanayi kayışı imalathanesinin zemin katında çalışıyordu.

İmalathane; gres yağı, kauçuk, erimiş sentetik ip kokusu ve dev örgülü halat makinelerinin kulak tırmalayan ritmik gürültüsüyle kaplı bir yerdi. Esra’nın buradaki görevi; dev makaralardan çıkan polyester yük kaldırma kayışlarını sıcak bıçakla ölçülü kesmek, çelik halkaları pres makinesinde kenarlarına mühürlemek, metrelerce uzunluktaki halatları makaralara sarmak ve koli bantlarıyla bağlamaktı. Saatlerce sıcak kesim bıçağının başında durmak yüzünü ve gözlerini yakar, kenevir ve çelik halatları taşımaktan parmak boğumları soyulup sızlardı.

Esra’nın en büyük hayali ise İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’ni kazanmaktı. Kayış presleme tezgahının hemen arkasındaki demir sütuna şeffaf bantla yapıştırdığı biyoloji ve organik kimya özet föylerine bakarak çalışırdı. Bir yandan elindeki hidrolik pedalla kayış kenarlarını preslerken, bir yandan da göz ucuyla dolaşım sistemi ve hücresel solunum denklem sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde sessiz odalarında test çözerken, o, gres yağı ve makine seslerinin ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.

O akşam, liman konteyner alanına yetiştirilmesi gereken iki yüz adet ağır tonaj çelik sapanın preslenmesi ve ambalajlanması son ana kaldı. Vardiya ustası sevkiyat tırını karşılamaya gidince, tüm kontrol ve bağlama işi Esra’nın omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri soğuktan ve yağdan kaskatı kesilmiş, sırtı ağrıdan kilitlenmişti. İmalathanenin ağır demir kepengini kapatıp minibüs durağına doğru yürürken bacakları yorgunluktan titriyordu; ancak cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un soğuk gecesine gururla gülümsedi.