Kartal Escort İrem

Galata Kulesi’nin gölgesi Karaköy’ün tarihi sokaklarına yayılırken, Beyoğlu Anadolu Lisesi’nin ders bitim zili yankılandı. On altı yaşındaki İrem, okul ceketinin düğmelerini ilikleyip sırt çantasını sımsıkı kavradı. Sınıftakiler İstiklal Caddesi’ndeki kafelere doğru yönelirken, o yürüyerek yokuştan aşağı, Bankalar Caddesi’nin arkasındaki dar, taş döşeli ara sokaklara indi. Yüz yıllık bir ahşap binanın alt katında bulunan antika avize restorasyonu ve pirinç döküm atölyesine doğru adımlarını hızlandırdı.

İrem, terzi olan babasının felç geçirmesi üzerine sekiz ay önce ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının her ay tekrarlanan fizik tedavi masrafları bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları bu atölyede zımpara, cila ve parça tasnif işçisi olarak çalışıyordu.

Atölye; pirinç cilası, gaz yağı, gomalak ve taze ahşap tozuyla kaplı yüksek tavanlı ama nemli bir yerdi. Görevi; restorasyona gelen asırlık cam ve pirinç avizelerin sökülen kristal taşlarını özel solüsyonlarla yıkamak, kararmış pirinç kolları keçeli cila motorunda parlatmak ve eksik parçaları cımbızla monte etmekti. Saatlerce cila motorunun karşısında durmaktan elleri siyah cila çamuruyla kaplanır, ince kristal taşları dizmekten göz pınarları kururdu.

İrem’in tek arzusu, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nde İç Mimarlık okumaktı. Cila tezgahının karşısındaki ahşap sütuna geometri ve YKS Türkçe paragraf özet kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle pirinç parçayı cila motoruna bastırırken, gözleriyle duvardaki açı ve perspektif formüllerini takip eder, zihninden problemleri çözmeye çalışırdı. Cila motorunun çıkardığı ritmik vızıltıyı zihnini odaklamak için bir ritme dönüştürmüştü.

O gece, tarihi bir konak için hazırlanan elli parçalık pirinç aplik setinin parlatılması ve kristal montajı acilen bitirilmek zorundaydı. Atölye ustası rahatsızlanıp erken ayrılınca tüm yük İrem’e kaldı. Saatlerce kimyasal kokularının ve pirinç tozunun ortasında parçaları tek tek parlattı, kristallerini dizdi ve koruyucu kutulara yerleştirdi. Gece saat yarımı gösterdiğinde ambalajlama ancak bitti. Üstü başı cila tozu kokar halde atölyeyi kilitledi. Karaköy İskelesi’ne doğru yürürken Boğaz’dan esen dondurucu rüzgâr yüzüne çarptı; ama İrem, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi geleceğini pirinç gibi parlatarak şekillendirdiğini çok iyi biliyordu.