Sert Seven Escort Tuğçe

Marmara Denizi’nin serin ve hırçın sonbahar poyrazı, Üsküdar’ın tarihi Beylerbeyi semtindeki boğaza nazır konakların cumbalarını dövüp sahil şeridindeki çınar ağaçlarının sararan yapraklarını dalgalandırırken, semtin köklü liselerinden birinde son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Tuğçe, okul ceketinin üzerine giydiği lacivert kaşe kabanın düğmelerini sıkıca kapatıp ağır YKS hazırlık kitaplarıyla dolu yıpranmış sırt çantasını omzunda düzeltti. Sınıf arkadaşlarının sahil boyundaki çay evlerinde oturup sıcak salep içme davetlerini içten bir tebessümle geri çeviren genç kız, adımlarını Beylerbeyi Sarayı’na çok yakın, XIX. yüzyıldan kalma iki katlı kargir tarihi bir binada faaliyet gösteren uluslararası antika ipek kumaşlar ve saray kaftanları dokuma arşiv acentesine doğru hızlandırdı.

Tuğçe, sekiz ay önce babasını Haydarpaşa Limanı’ndaki rıhtım yenileme sahasında yürütülen altyapı çalışmaları sırasında devrilen bir vincin çelik halatının kopmasıyla meydana gelen iş kazasında kaybettikten sonra ailesinin tüm geçim yükünü tek başına sırtlanmıştı. Çengelköy’ün dik ve yokuşlu sokaklarındaki eski kiralık bodrum kat dairesinin kirasını ödemek, kronik astım hastası annesinin buhar ve oksijen cihazı masrafları ile ilkokula giden küçük kız kardeşinin okul harçlıklarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde Anadolu yakasının bu tarihi sahil köşesinde akşam sekreteri ve antika dokuma envanter kayıt görevlisi olarak çalışıyordu.

Acentenin içi; doğal ipek ve kök boya kokuları, mikrobiyolojik koruyucu solüsyonlar, XVIII. yüzyıl Osmanlı sultan kaftanları desen paftaları ile yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı kurumsal, şık ve yoğun bir mekândı. Tuğçe’nin görevi; Londra, Viyana ve Floransa merkezli tekstil miras enstitülerinden gelen antika ipek parça analiz raporlarını sisteme girmek, Kültür Varlıklarını Koruma Kurulu onay dosyalarını klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak lif yaş tayini belgelerini teslimat defterine kaydetmekti. Yüksek tempolu bu sekreterlik işinde saatlerce ekran karşısında katalog kodlarını doğrulamaktan gözleri kurur, şık görünmek zorunda olduğu topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev rulo tekstil arşiv tüplerini ahşap raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Tuğçe’nin en büyük arzusu ise Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Geleneksel Türk Sanatları Tekstil Bölümü’nü kazanıp İstanbul’un zengin dokuma ve kumaş mirasını koruyan uzman bir restoratör akademisyen olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmecede YKS Eşit Ağırlık özet kartları ile Tarih-Sanat Tarihi ders föyleri hazır beklerdi. Bir yandan dahili telefon hatlarını bağlayıp kurye zimmetlerini onaylatırken, diğer yandan çekmecedeki paragraf, tarih ve coğrafya sorularını zihninden çözmeye çalışıyordu.

O akşam, Topkapı Sarayı Hazine Bölümü sergisi için Floransa’daki Uluslararası Tekstil Mirası Konseyi’ne gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil İpek Kaftan Akreditasyon Dosyası’nın taranması, kodlanması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir ipek parça tespiti için Kadıköy sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Tuğçe’nin omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ağır meşe kapısını kilitleyip Beylerbeyi otobüs durağına doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle Anadolu yakasının soğuk gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.