Yatakta Sert Seven Escort Nihal

Teşvikiye’nin yüksek tavanlı, süslü binalarının arasında sonbahar rüzgârı sarı yaprakları savururken, semt lisesinin son zili çaldı. On yedi yaşındaki Nihal, arkadaşları Valikonağı Caddesi’ndeki şık kafelere doğru yürürken adımlarını hızlandırıp tam aksi yöne, Paşaoğlu Sokak’ın dik yokuşuna doğru yöneldi. Sırtındaki okul çantasının askısı omzunu kesiyordu ama onun durup dinlenecek ya da vitrinlere bakacak tek bir dakikası dahi yoktu.

Nihal, üç yıl önce memleketten İstanbul’a göç etmiş altı kişilik bir ailenin en büyük çocuğuydu. Babası inşaat işçisiydi fakat kronik bel fıtığı nedeniyle aylardır düzenli çalışamıyordu. Evin kirası, küçük kardeşlerin okul ihtiyaçları ve mutfak masrafları derken, Nihal henüz lise ikinci sınıftayken omuzlarına yetişkin bir insanın sorumluluğunu almak zorunda kalmıştı. Okul çıkışlarında durağı, Nişantaşı’nın en eski pasajlarından birinin bodrum katında yer alan, buhar ve ütü kokulu bir kuru temizleme dükkânıydı.

Dükkânın kapısından içeri adım attığı an, dışarıdaki o lüks ve parıltılı İstanbul tamamen kaybolur; yerini sanayi tipi ütülerin yüksek cızırtısına, keskin leke çıkarıcı kimyasalların kokusuna ve geçmeyen bir sıcaklığa bırakırdı. Nihal’in buradaki görevi; lüks semtin sakinlerinden gelen pahalı kabanları, takım elbiseleri ve elbise kılıflarını teslim almak, leke kontrolü yapmak, dikiş söküklerini teyelleyip ütü masasının başına geçmekti. Hours boyunca ağır, buhar fışkırtan demir ütüyü kaldırmaktan bilekleri ve omuzları sızlar, dükkânın rutubetli havası yüzünden akşam saatlerine doğru genzi yanmaya başlardı.

Ancak Nihal’in asıl mücadelesi fiziksel yorgunlukla sınırlı değildi. O, tıp fakültesini kazanıp hem ailesini bu dar boğazdan kurtarmak hem de kendi hayatını inşa etmek istiyordu. Müşterilerin seyrek olduğu akşamüstü saatlerinde, ütü masasının hemen yanındaki tahta kasa üzerine koyduğu biyoloji ve kimya özet föylerine göz gezdirirdi. Buhar bulutlarının arasında zihninden hücre bölünmesi aşamalarını tekrarlar, bir yandan da iğneye iplik geçirirken formüller ezberlemeye çalışırdı. Bazen dükkânın küçük penceresinden sokaktan geçen kendi yaşındaki genç kızların kahkahalarını duyar, bir anlık iç çekişten sonra elindeki makası daha sıkı kavrayarak dersine dönerdi.

O akşam, Nişantaşı’nda düzenlenen büyük bir lansman öncesinde dükkâna acil kodlu otuz adet abiye elbise ve smokin getirildi. Bütün kıyafetlerin iki saat içinde lekesiz, jilet gibi ütülenip teslim edilmesi gerekiyordu. Dükkân sahibi terzi manifaturacı usta rahatsızlanıp erken çıkınca, tüm iş Nihal’in üzerine kaldı. Saatlerce nefes almadan, buharlı ütünün sıcağında kan ter içinde çalıştı. Parmaklarına defalarca sıcak su buharı çarptı, iğne battı ama elbiselerden tek birini bile lekelemeden zamanında hazırladı.

Gece saat dokuzda dükkânın kepengini kapatıp Nişantaşı Metro İstasyonu’na doğru yürürken bacakları titriyordu. Cebindeki günlük yevmiye ile eve götüreceği iki ekmeğin huzuru vardı içinde. Yeraltı trenine bindiğinde, vagonun camındaki yansımasına baktı; yorgun gözlerinin arkasında, zorluklara boyun eğmeyen kararlı bir genç kız duruyordu.