Ağzından Çıkarmayan Escort Hazal

Beykoz’un dik yokuşlarına tırmanan eski dolmuşun camından dışarı bakarken, Hazal şakaklarında hissettiği o tanıdık ağrıyı bastırmaya çalıştı. Boğaz’ın karşı yakasındaki ışıltılı yalılar ve lüks mekânlar ne kadar yakın görünse de, yaşadığı yer olan Poyrazköy ile o dünya arasında katetmesi imkânsız bir mesafe vardı.

Hazal, gastronomi bölümünden birincilikle mezun olmuş genç bir şefti. Çocukluk hayali, Ege mutfağını ve unutulmaya yüz tutmuş yerel lezzetleri kendi dokunuşuyla sunabileceği küçük bir restoran açmaktı. Büyük zorluklarla biriktirdiği tüm birikimini, Beykoz sahilinde harabe haldeki eski bir balıkçı deposunu kiralamak için kullanmıştı. Ancak inşaat ruhsatı, yüksek malzeme maliyetleri ve restorasyon sürecinde çıkan beklenmedik tesisat arızaları, henüz kapılarını bile açamadığı mekânın bütçesini tamamen tüketmişti.

Bu akşam üstünlük kurmaya çalışan sadece borçlar değildi; semtin eski esnafları da "burada bu tarz modern mutfak tutmaz" diyerek Hazal’ı yıldırmaya çalışıyor, tedarikçiler ise ödeme peşin olmadıkça kapısına malzeme bırakmıyordu. Yaşı genç bir kadın olarak bu erkek egemen esnaf ortamında varlık göstermek, mutfakta tabak hazırlamaktan çok daha yıpratıcı bir mücadeleye dönüşmüştü.

O akşam, son parasını yatırdığı soğuk hava deposunun motoru aniden bozuldu. Yarın için hazırladığı tüm hassas soslar ve taze deniz ürünleri bozulma riskiyle karşı karşıyaydı. Usta çağırmaya bütçesi yetmediği için eline aldığı anahtar takımıyla saatlerce buz gibi depoda motoru tamir etmeye çalıştı. Üstü başı yağ içinde kaldığında, elleri soğuktan uyuşmuş halde yere oturdu. Yalnızlık ve çaresizlik hissi boğazına düğümlendi.

Gece yarısına doğru deposunun kapısını açıp dışarı çıktı. Boğaz’ın karanlık sularına vuran yakamozlar ve erguvan ağaçlarının kokusu geceye yayılıyordu. İstanbul ona yine en güzel yüzünü gösteriyor ama aynı zamanda direncinin sınırlarını sınıyordu.