Yağmur, Taksim Meydanı’nı gürültülü bir griye boyarken Elif, cebindeki son bozuk paralarla tramvay durağındaki tentenin altına sığındı. Rüzgâr, ellerindeki rutubetli kâğıt rulolarını savuruyordu; haftalardır üzerinde çalıştığı mimari çizimlerdi bunlar. İstanbul Mimarlık Fakültesi’nden yeni mezun olmuştu ama ilan panolarındaki yüzlerce reddediliş cevabı, diplomasının ağırlığını her geçen gün azaltıyordu.
Ailesi Anadolu’daki küçük bir kasabadaydı ve onlara yük olmamak için Tarlabaşı’nda nem kokan, tek odalı bir çatı katında kalıyordu. Gündüzleri ajanslara iş başvurusu yapıyor, geceleri ise İstiklal Caddesi’nin arka sokaklarındaki bir kafede bulaşık yıkıyordu. Ellerindeki kuruluk ve sabun kokusu, çizim yaparken kalemi tutmasını zorlaştırıyordu.
O gün, uzun zamandır beklediği prestijli bir mimarlık ofisindeki mülakatı bitmişti. Görüşmeyi yapan yetkili, çizimlerine bakıp "Yeteneğiniz var ama portfolyonuzda İstanbul’un ruhunu yansıtan büyük projeler eksik," demişti. Sözler, Taksim’in soğuk rüzgârından daha sert çarpmıştı yüzüne.
Elif, sırt çantasını daha sıkı kavradı. Islanan ayakkabılarının içindeki soğukluğu hissetmemeye çalışarak Galata’ya doğru yürümeye başladı. Yokuştan aşağı inerken, tarihi binaların arasına sıkışmış küçücük bir marangoz atölyesi dikkatini çekti. İçeriden taze ahşap kokusu ve çekiç sesleri geliyordu. Yağmurdan kaçmak bahanesiyle dükkânın saçak altına yanaştı.
Atölyedeki yaşlı usta, elindeki ıhlamur ağacını sabırla işliyordu. Elif, ustanın her bir çizgiye gösterdiği özeni izlerken İstanbul’un ruhunun büyük projelerde değil, bu unutulmuş sokakların detaylarında gizli olduğunu fark etti. Cebinden ıslanmamış tek defterini ve çizim kalemini çıkardı. Islak kaldırımın kenarına oturup atölyeyi, ustanın nasırlı ellerini ve Galata Kulesi’nin gölgesini çizmeye başladı.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.